آغاز همهء كتابها به موجب حديث : « كلّ أمر ذي بال لم يبدء فيه ببسم اللّه - ويا بالحمد للّه - فهو أبتر » حمد وثناى خداست كه نگارندگان خود آن را ساخته‌اند . در گلستان سعدى ومرزبان نامه وكليله ودمنه وتاريخ جهانگشاى جوينى وتاريخ بيهقى وچهار مقالهء عروضى به نثر فارسي ؛ ونظامى وأمير خسرو دهلوى وبوستان سعدى وكمال إسماعيل وشاهنامه وغيرها به نظم فارسي ؛ وكتب عربى به زبان تازى نظما ونثرا همه به ستايش ونيايش خدا آغاز مىشود . در قنوت نماز گر چه بهتر است كه كلمات فرج را بخوانيم ، ولى به هر گونه كه بخواهيم مىتوانيم دعا يا مناجاة كنيم . خطبه‌هايى كه ابن سينا ساخته ، وخطبه‌هايى كه فقها در نماز جمعه وعيدين مىخوانده‌اند ، غالبا خود آنها را مىساخته‌اند ، چنانكه مرحوم محقّق ملّا محسن فيض از همين خطبه‌هاى ساختهء خود كتابي گرد آورده است . اينها همه سپاس وستايش پروردگار است ، ودر شرع پسنديده ومأجور است . در ماه رمضان مردم مناجاتهاى ساخته شدهء منظوم فارسي مىخوانند وهيچ فقيهى نگفته است كه نخوانند . پس اگر فرضا شما به يقين بدانيد كه اين مناجاة را بنده يا زيد ساخته‌ايم ، باز چون اين مناجاة ، همه ياد خدا وبا آنچه از قرآن وحديث به ما رسيده سازگار است ، وهيچ چيزى كه با شرع ناسازگار باشد در آن نيست ، ثواب خواندن آن از ثواب خواندن دوازده امام خواجة نصير ومحى الدين عربى وحاج ملّا هادي سبزوارى كمتر نيست ؛ وچون عربى وبه زبان شرع است ، يقينا از مناجاة خواجة عبد اللّه انصارى به نزد شرع وشارع مطلوبتر وبهتر است . اينكه گفتيم ، در صورتي است كه بدانيم كه اين مناجاة ساخته وپرداختهء امام نيست ، ولى اين فرض هرگز درست نيست ، بلكه يقينا خلاف واقع است . زيرا كه حديث مسند است وسند آن هم مرفوع است . حالا فرض مىكنيم كه سند روايت